Мен негізі аспаздық өнермен мақтана алмайтын адамдар қатарынанмын. Бірақ, анда- санда өзім ғана қалғанда жасап жейтін тамағым бар және көп уақытта керек емес максимум 10 минут  Соны сіздермен бөліссем.

Өзімізше сері көрінгіміз келетіні өтірік емес. Ұмтылмастай ләззат сыйлағымыз келеді. Бірақ жұмыс пен жүгіріс кейде бәрібір дегенін қылып, құр сүлдерің қалатын кездерің болады. Ал дәріханаға кіруді ұмытып-ақ жүреміз. Осындайда виаградан кем түспейтін мынабір рецептті пайдалануға болады. Сонымен, қажетті заттар: пияз, аскөк(укроп), шай қасық сірке суы…

Ия, адам баласы көптеген мүмкіндіктерге ие, көптеген нәрселер жасай алады. Бірақ адам баласының кей кезде өз денесімен жасай алмайтын, оңай көрінетін қимылдары да болады екен. Енді сол трюктер жайлы айтайық: (Ұзын анықтамасын жазғым келмеді, тек суреттер сөйлегендей етіп жасадым. Сурет үстіне курсорды апарсаңыз өзі жағдайды түсіндіреді)

Жақында Шымкенттен Таразға барып қайттым. Жамбыл облысының территориясына өтісімен жаңа салынған Батыс Еуропа – Батыс Қытай дәлізіне түстім. Жол жақсы-ақ екен. Сағатына 140-160 км жылдамдықпен жүйткүй отырып Таразға қалай жетіп қалғанымды байқамай да қалдым.
Қайтар жол да тура солай, жылдамдық жүзден түспеді. Облысаралық постқа да келіп жеттік. ОҚО облысының шекарасына өтісімен кедір-бұдыр жол басталды, Шымкентке жеткенше солай. Жол мұраты жету, амалсыз, осығанда шүкір дей отырып жылдамдық 100-ден аспады. Және бір айта кетерлігі әрбір ауылға кірген сайын алдыңнан көлденеңдеп ЖП-лар (жол полициясы) шыға береді. Шекарадан Таразға дейін барғанда да, қайтар жолда да бірде-бір жол сақшыларын кезіктірмедік десем де болады. Ал қалай ОҚО-ға өттік әрбір ауылда 3-4 ЖП тұрып алған. Көздері жолда, кірпік қақпай, жол ережесі «қауіпсіздігін» қадағалап, алға үмітпен қарап тұрғандары.
Неге бұлар бізде өте көп, Жамбылда көрінбейді, ал жолымыз қашан көршілеріміздегідей болады деген сұрақ көкейде қалып қойды. Шекарадан Шымкентке дейін салынып жатқан жолдың нышаны да білінбейді. Ал осы шотыр жолда жол полициясы саңырау құлақша қаптап тұр.
Осының барлығы облыс әкімі Асқар Мырзахметовтың арқасында қол жеткізген «жетістігіміз» болар деген ойға ерік беруге тура келеді. Бәлкім, 4 жыл әкім болғандағы халыққа берген ең үлкен «игі жақсылығы» осы болар, не елбасының тапсырмасы солай ма екен. Мүмкін 2020 жылға дейін бір бітер деген қазақылықпен жүрген шығар, кім білсін. Күте білсек бітіп қалар 5-6 жылда. Не де болса осымен өзінің «іскерлігін» дәлелдеп отыр. Мұндай «іскер» азаматтар елордаға керек-ақ. Мұндай әкімдерді билік үнемі көтермелеп отыратындығы бар емеспе. Өз басым Ақордаға қарай көтеріліп кетсе екен деп тілектес болып жүрмін. Бәлкім орнына жолдарға көңіл бөлетін біреу келер деген үмітқой менікі.
Не де болса шодыр жолдар мен қаптаған ЖП-лар үшін Асқар Исабекұлына «зор алғыс»!
Шымкент — Тараз — Шымкент

Жетінші сыныпта оқитын кезім. Каникул шығысымен көрші ауылдағы нағашымның үйіне бардым. Менен 2-3 жас үлкен Азамат есімді баласы бар. Ойына келмейтіні жоқ. Әйтеу күнде бірдеңе ойлап табады, күнде қызыққа батамыз сол үшін нағашымыздан сазайымызды тартыпта аламыз кейде.

"Ғасырдан да ұзақ түн" деуші ме еді… Бүгін Батыр, Рахат және мен үшін "Ғасырдан да ұзақ күн болды..."!

Он жарым болмаса оянбайтын біздер үшін бүгін ерте оянып тапсырма алу бір іс болса, ол тапсырмада берілген жұмбақты шешу екінші қиын іс болды

Тоғызда тапсырма келеді дегеннен соң сегіз жарымда тұрып алып тапсырманы күттім. Қандай тапсырма болады екееен деп ойланып, ұйқымды аша алмай отырғанмын…

Сәлем саған, қарт Каспий!

Сән беріп кең далама, қазағыма
Айналдың сен Маңғыстау ғажабына.
Сәлем саған, қарт Каспий толқындаған
Қараймын да тоймаймын ажарыңа.

Киелі Маңғыстаудан орын тепкен,
Көк теңіз, саған сонша құштар екем.
Бұлқынған толқыныңды терең құшып,
Құмарымнан шығам ба қанша жүзсем!

Бір ғажайып сиқыр бар сенде бәлкім,
Келуге жаны құштар саған әркім.
Толқыныңмен достасып жел мен тас та
Алтын күн де төгер саған таң шапағын.

Жағаңда батамын мен ойға терең
Ғажапсың-ау, Каспийім, шыныменен
Қыстыгүнгі ажарың болған аққу
Үн қосып сырласқандай меніменен.

Жырымды жазылған пәк көңілімнен
Арнаймын ақ жүректен өзіңе мен.
Маңғаз дала төрінен орын тепкен
Каспийімді шынымен де сүйемін мен.

Сан ғажапты сыйғызып алабыңа
Көрген адам таңдай қақты саған мына.
Көркінен көз тұнатын әсем теңіз
Жайнай берші сән қосып ажарыңа!

Камшат ЖҰБАТХАНОВА
Маңғыстау облысы, Мұнайлы ауданы

Суреттердің барлығы бірдей жүктелмегендіктен, назарларыңызға осылар ғана…

Пысы: Суреттер Samsung Galaxy SII түсіріліп, Snapseed қосымшасымен өңделген.

Құдай ау қайда сол жылдар

махаббат қызық мол жылдар

Ақырын — ақырын шегініп,

алыстап кетті ау құрғырлар, — деп Абай атамыз жырлағандай сезім мен сырға толы жастықтың 24-ші көктемі өтіп жатыр. Бүгін мен өзімнің әріптесім Алина атты қыз туралы жазайын деп отырмын. Жұмысқа бірінші келгеннен, оң көзқарас қалыптастырған, осы бір сүйкімді әріптесімнен өзімді алыстау ұстайтынмын. Жеңіл әзіліне жылы ғана күліп, тереңдеп ойнап, әзілдесе бермейтінмін. Өзімді одан төменірек санайтынмын. Бірақ, уақыт өте келе, екеуміздің құрдастығымыз бар, әлде ол төмен түсті жоқ, мен аздап өзіме сеніңкіредім ба, ашық жарқын араласа бастадық. Жұмыс уақытында, жәй сәлемдестіктен, зілсіз де болса «жаным»,«алтыным», "құдай бере салғаным" деген сияқты сөздер қолдана бастадық. Екеуміз де ортақ айтатынбыз. Әзіліміз де жарасып кетті. Осылайша, «сананы жіпсіз байлаған, әріптестік махаббатымыз басталған болатын». Бос уақытымда қасында отырып қайтатынмын. Жұмыстың бітпейтін шаруалары шаршатқанымен, «Жаным сол» деген бір ауыз сөзі барлығын ұмыттырып жіберетін. Мен де қаламын ба «Алтыным», «Асылым» деп барлық жақсы сөзімді айтып қоямын. Ол кезде «жіпсіз байланған махаббаттың уытына мас болып жүріп», алдағы күндері не болатынын ойлап, қалай жалғасады дегенді ойлауға мұрша болмапты. «Бойдақта ес жоқ!» керемет айтылған. Ессіз осылай күн кешіп жүріп мен «осы махаббатымнан ажырап» қалатыным ойым түгілі түсіме де кіріп шықпапты.

Барлығына өзім кінәлімін. Әңгіменің басында бекер айтқан жоқ, «төменірек» деген сөзді. Соның айғағы ретінде айтсам да болады, жұмыс барысында, кеңейтілген жиналыстан шығып, шаршап отырғанда, мен оның көңіл-күй, жалпы оның сенімін жерге таптап, саналы деңгейден төмен іс-әрекет жасап, қатты ренжітіп алдым. Қатты ренжігені сондай, күніге «жаным» деп алдымнан шығатын періштем, амандасуға да көңіл білдірмеді. Сонда ғана сезіндім, мәңгілік ешнәрсе жоқ, қасықтап жинаған абыройымның сол бір есіме де алғым келмейтін ыңғайсыз оқиғадан, шелектеп төгілгенін. Ия, расында да мен ол қыздың деңгейінен әлдеқайда төмен екенмін. Соншалықты неге нәпсімді тежей алмай, тәкәппарланып қалғанымды өзім кешіре алмай келемін. Сол ренжітіп алғаннан кейін, араға аз уақыт салып 8-наурыз қыздардың мейрамы келді. Жұмыста орташа қылып әріптес қыздарымызға арнап дастарқан жайдық. Ия, ниетіміз қыздарды мерекелерімен құттықтау болатын. Ал, менің ішім алай-түлей. Қайтейін, жақсы көретін адамымнан көз алдымда айрылып тұрсам. Сөз кезегі маған келгенше, ешбір көңіл күйім болмады. Сөйлеген кезімде де арнайы кешірім сұраймын ғой көпшіліктің көзінше оқталғанмен, тәуекелім жетпеді.

Ал, қазіргі таңда, өмір бірсыдырғы ағып жатыр. Күні кеше жұмыста отырсам, әріптесім Мәншүк өзінің тойында түскен суретті әкеліп көрсетіп тұр. Осы жарияланып отырған сурет сол. «Махаббат қызық мол кезең еді, ау» деп ішімді бір тырнап өтті ол сурет. Суретті алған күйінде Алинаға жетіп барып, суретті ұстаттым да кете бардым. Қиын өмір. Қалай ақталамын, қара басыммен үлкен қателік жіберсем. Бямасыз, бар шындығым сол. Бұл тақырып кеше осылайша жұмыста отырып туындаған болатын.

Өмір бір орнында тоқтап қалмайды. Осыны жаза отырып өзімді кішкене де болса жеңілдендіріп, алдағы күнімде ондай қателіктерге бой алдырмаудың жолдарын іздедім. Бүгін, барлық әріптестеріміз болып, қалалық сенбілікке шықтық. Арасында менің ғашық жаным да жүрді құлпырып. Бірақ, амал нешік, жай ғана амандық саулықтан ары бармаймыз. Алдағы уақытта бақытты болуын тілеймін. Өзіңнің жақсы көретін адамыңды қашанда биіктен көргің келеді. Менің де кіршіксіз ақ тілегім осы!

2012 жылғы Еуромаусымда қазақстандық клубтардың ішінде алысқа шапқаны әдеттегідей «Ақтөбе ФК» еді. Соңғы бельгиялық Генкке қарсы матчта Ақтөбе Орталық стадионының «13-сектор» фанаттар бірлігі орналасқан секторында үлкен баннер ашылды. Баннерде Ақтөбе қаласындағы орталық мешіт, Әбілхайыр хан ескерткіші және шаңырақ бейнеленген. Астындағы жазу: «ЕЛ ҮМІТІ КІШІ ЖҮЗ». Бұл сөздер шовинистік мақсатта емес, Кіші жүздің жауынгерлігі қасиеті туралы, Ақтөбенің Еуропада қалған соңғы команда, соңғы үміт екені турасында жазылған.

Ал енді осындай 2 минут қана ашылып тұратын баннердің қалай жасалатынын қарап көрейік.

Жақында қаржы министрлігінде қызмет еткен жақын досыммен ой алмастық. Сол әңгімеден білгенім: қазақ халқының еңбекке жарамды бөлігінің 60%-ы несиеге тәуелді екен. Содан туған сұрақ; неліктен халқымыз несиеқұмар? Ол бәленің қай тығырыққа апарып тірейтінін білмей ме?

Әрине, қолыңа бір сәтте аоншама көп ақша ұстау әр адамды қызықтырады. Қиялындағы нәрсені алуды ойлайды. Сауатсыздар бұл қармаққа бірден ілінеді. Одан асқан топастар бір күндік той үшін банктен миллиондап ақша алады. Мейлі, ел алдында бір күн жарқырады. Бірақ өмірінің бір бөлігін сол банкке қарызын өтеумен өткізеді. Есі-дерті сол ақшаны қайтарумен болады. Басқа нәрсеге уақыты болмай, өмірінің мәні мен сәні кетеді.