Блогкэмп болады деп Қарағандыдан үшеу шықтық(Әлия Сембай бізден бұрын кеткентін), бір пойызбен. Диана(Журналисттер саябағы), Дана (дефектологкз)және мен(Әбіләкімнің ауылы). Жолда пойызымыздың дөңгелегі жарылып( ұзын-ақ пәле екен жарық дөңгелекті әрең тауып жамадым) бір сағат кеш жеттік бірінші Алматыға. Бізді Қисық-Димаш күтіп алды. Бұған дейін көрмеген адамым ғой. Қисаятын жері қалмаған Қисықты көргенімде өзімді жеңіл атлетикада жүрген спортшы қатарында сезіндім)))).Сөйтіп «Адидас»(балалығымен қоштаса алмай жүрген Димаштың бас киіміндегі жазу) киген Димашқа еріп тарттық қонақ үйге. Орналастық.

Көңілге тиетін жайттар көп қарап тұрсам. Қылмыс бағдарламасында және жаңалықтар бағдарламасында- 90 пайызын рейтингтеп ұстап тұрмыз. Қайда қарасаң "Х" номірлі көлік қағып кетті, ұрып кетті, атып кетті, сатып кетті, қырып кетті, жұлып кетті, ұрлап кетті… таусылмайтын кетті. Ең сорақысы парақорды соттаған сот парамен сотталып, пара беріп шығып кетті.
Мен де өзім сол Шымкенттікпін. Стажировка бітіп жұмысқа тұрғаннан кейін бастығым менің құжаттарымды қарап отырып "ТЫ ТОЖЕ ЧИМКЕНТСКИЙ?" деді. Түркияның түрігі.
Қазірде бақандай 5 жыл өтті. Адамның барлығы бірдей емес. Жақсы да жаман да адамдар. Дауым жоқ. Бірақ бізді жоққа санағандықтан ау деген де ойға келдім сол «Х» ті...

Бекболат Тілеуханның бастамасымен, Намыс журналының ұйымдастыруымен бүгін Астанада, Есіл өзенінің үстінде астаналық блогшылар арасында шаңғыдан жарыс өтті. Барлығы жеті блогшы қатысқан бұл жарыста админдеріңіз бірінші орын алды. Екінші болып мәреге Жанасыл Болатбек, үшінші болып Рахат Жақсыбай келді. Қыздардан бірінші орынды Кәмшат Тасболат алды. Жүлдегерлерге бағалы сыйлықтар берілді, қалған қатысушылар да сыйлықсыз қалмады. Жарыстан кейін Намыс журналы жігіттері керемет дастархан ұйымдастырып жіберді, шәй ішіп, дәмнен ауыз тигеннен кейін марапаттау рәсімі болды. Жалпы жарыс алғаш рет өткенімен ұйымдастыру жағы күшті болды. Бекболат ағамызға және ұйымдастырушы жігіттерге рахметімді айтамын.

Архитектор Lacroix Chessex, Швейцариалық екен. Бұл үй Швейцариядағы Альпда орналасқан. Осы жылы, осы типтес үй тұрғызамын деген үміт басым. Иншалла.

1. Атың кім? — Асылбектің Нұрғисасымын.
2. Сүйікті фильмің? – Смит мырза һәм Смит ханым
3. Сүйікті сусының? – Анар шырыны
4. Өскенде кім болғың келетін еді? – Ұшақ пилоты
5. Бір сөзбен өзіңді қалай сипаттайсың? – YesMan
6. Қазіргі көңіл-күйің қандай? – Адуын ағыстарға бой жыққызбас үшін мүмкіндігінше қырағы жүру
7. Арманыңдағы қала? — Мекке
8. Туған жерің? — Шымкент
9. Сүйікті түсің? — Жасыл
10. Сүйікті тамағың? — Палау (мейізді, ноқатты)
11. Дүниедегі ең қатты жақсы көретін нәрсең? – Кішкентайлардың сыңғыр күлкісі
12. Сүйікті мекенің? – Көк түтіннен ада, тыныш табиғат аясы

Кеше кешкісін КТК-дан «Другая правда» хабарында мына роликті көрсетіп еді:


Хабарды көріп отырғанда ұлым «Мен де осылай темекі тартсам бола ма?» деп сұрамасы бар ма. «Жоқ, болмайды» десем, «Сонда сен сияқты үлкен болғанда тартам ба?» дейді. Ішетін у таппай қалдым :)

Опшым, темекіні балаларға көрсетпей тарту керек болды.

Енді мына Аршат деген пысық жігіт қой..Құр жүрмейді, неше түрлі прожекттер ойластырып, оларды жүзеге асырып та жүреді… Тынбай қылған еңбегінің жемісін көріп жүр ғой… Жұмыстан келгеннен кейін, түнделетіп отырып сайтты жақсартудың қамын қамдап жүргенін біреу білер, біреу білмес… Ол – қазақ интернетінің ауыр тауқіметін ұзақ жылдардан бері көріп, біліп келе жатқан жігіт қой… Сол еңбектің ақысы, жасаған дүниеңді басқалардың игілігіне қолдануы, қолданушылардың санының артуы ғой негізі… Кез келген сайт, өз юзерлерімен құнды… Юзерлерінің санымен құнды… Сайттағы туындаған берекелі ортасымен құнды..
Бұндай сайттардың бірі қазақ интернетінің тарих беттеріне алтын әріптермен жазылған керекинфо.кз (Аршаттың мұрындық болуымен ашылған сайт білмейтіндер үшін-автор) сайты болатын… Бұндай сайт дегенім, берекелі ортаның туындауы тұрғысын меңзеп тұрғандығым..” Бұндай” деу арқылы қандай сайтпен салыстырылуда десеңіз дабай.кз туралы айтып тұрғанымды атап өтер едім… Көптен бері қазақ интернетінде бұндай контент, бұндай орта көрмеген едім… Бұны енді Аршат досым болған үшін жазып отырған жоқпын… Мен де сайт ресурсы мәселесінде өзіндік талғамы бар юзермін… Сондықтан өз пікірімді “ чисто” объективтілік қырынан жазып отырмын..

Өлаа, не сұмдық мынау?
(Аққыз)
Біздің редакциядаЖанар Елдосқызы деген “жынды” журналист бар. Қорықпаңыз, жүйке дәрігерінде жеке кәртішкесі жоқ.“Ана тілінде” жүргенде,Шоқан Уәлихановтың сотыбыйын тауып алып, сұхбат алған (ретроспективалық), қызтекелердің ортасында болып, бет қызартатын мақала жазған. “Айқай”, “Шапалақ” секілді сериялы материалдардың аффторы жақында “өлілер аулына” барып, өріктей мақала жазып келді.

Сонымен, Шымкентте, дәлірегі ОҚО, Төлеби ауданы, Біркөлік шатқалында 13-14 маусым күндері BlogCamp 2015 Жазғы мектеп өтті.
Мұның алдын, бес жыл қатарынан наурыз айында, атап айтқанда 2011-де Алматыда, 2012-де Астанада, 2013-де Шымкентте, 2014-де Қарағандыда және 2015-те Талдықорғанда БлогҚұрылтай өткен-ді. Мен ешқайсысына қатыспағанмын. Бірақ, білсем, бұл BlogCamp-2015 Жазғы мектеп өзіне дейінгі Блогжиындардан өзгеше болды.

Орыс тілі сабағы. Қоңыраудың соққанына бес минуттай болды. Кабинетке апайымыз кіріп келді(екі күндік іс-сапардан келген). Әрқашан сұлу, өзіне жарасымды киімін киіп, ерекше күтіммен, тіпті шаш үлгісін де жоғарғы талғаммен жасайтындығына үйреніп қалған біз оның бүгінгі күйіне үйренісе алмай-ақ қойдық. Апайымыз бұны байқаса керек, орнына жайғасып отырып алды да, күліп жіберді. Оқиғаның мән-жайын білмей, жалтаң-жалтаң етіп біз отырмыз. Екі-ақ күннің ішінде басымнан не өткені, үш ұйықтасаңдар да түстеріңе кірмес...-деді. Біз болсақ, не болды екен?-деп одан әрі қызыға түстік. Апайымыз сәл жымиып, әңгімесін бастап кетті.

Осыдан екі күн бұрын, ақпанның төрті. Қасымда екі әріптесім бар, үшеуміз Орал вокзалында поезд күтіп отырмыз. Ертең Астана қаласында өте маңызды семинар. Міне, поезд да келіп тоқтады. Екі әріптесім мініп кетті, билеттерімді көрсетіп мен де соңдарынан шапшаң мінейін деп жатсам, тексеруші құжаттарымды көрсетуімді сұрады. Мүлде есімнен шығып кетіпті, құдды поезға алғаш мініп отырғандаймын! Киім және тамақтар салынған үлкен сөмкеден басқа, бөлек тұрған кішкене сөмкемді ашып ішінен құжатымды іздей жөнелдім. Құжат жоқ! Киім мен тамақ салынған үлкен сөмкеде жоқ екенін білсем де, ашып тастап ақтарып жатырмын. Бұл сөмкеде де жоқ. Сенесіз бе? ЖОҚ! Енді не істемекпін?! Телефонымды алып, жұбайыма қоңырау шалдым. Құжат үйде де жоқ екен…

Проводникке барып оқиғаны баяндап бердім, не десем де көндіре алмадым, құжатсыз кіргізе алмайтындығын, тіпті кіргізген күннің өзінде ең бірінші тексеруде-ақ поездан тексерушілер түсіріп кететіндігін айтты. Кенет проводниктің алдында отырып алып жылай жөнелдім, өзге еш нәрсе ойыма келер емес(Елестетіп көріңіз жасы отызға келіп қалған әйел… Әлгі кісінің түрін көрсеңіз… ) Алғашында проводникті көндіру үшін жасағанмын, бұл әрекетімнен еш нәрсе шықпайтындығын, жағдайымның қиын екендігін түсінгеннен кейін одан әрі жылай түстім. Бұл- көзімнен парлап аққан шынайы жас еді.

Поезд жүріп кетті, сөмкелерімді құшақтап, он минуттай отырдым. Одан кейін өз-өзімді жинақтап, әріптестеріме қоңырау шалып, поездан қалып қойғанымды, бірақ ертеңге дейін міндетті түрде жететіндігімді айттым. Тұтқаны қойғаннан соң сіңіліме қоңырау шалып, өзінің құжатын әкелуді сұрадым. Құжатты салып алып, Оралдан Ақтөбеге дейін баратын автобусқа жаңағы сіңілімнің құжатымен билет алдым. Ақтөбеден түсіп, тек Қостанайға дейін апаратын такси таптым. Қостанайға жеттім, енді Қостанайдан Астанаға бару ғана қалып еді, осы кезде, қалтамдағы қырық мың теңге бітіп қалды.

Түңгі сағат екі, Қостанайдамын. Ақпанның сары аязы. Жалғыз өзім. Бейтаныс орта. Кеше үйден шыққаннан кейін тамақ ішкен емеспін. Ақтөбеге келе жатқанда, автобустың ыстығынан болса керек, барлық тамақ бұзылып, ашып кеткен, содан лақтырып тастағанмын… Іздеп жүріп Астанаға дейін баратын такси тауып алдым. Бірақ жүргізушіге ақшам жоқ екендігін айтпаған едім. Жер көк тайғақ, машина әзер дегенде жүріп келе жатыр. Құдайдан аман есен жетсем екен деп тілеп отырмын. Анам қоңырау шалды, телефонның ар жағында меннен бетер уайымдап, жылап жатыр. Өзім дірілдеп отырсам да, анамды жұбатып телефон тұтқасын қойдым. Қорыққаным сонша, ұйқыны да ұмыттым.

Кенет он жыл бұрын бірге оқыған құрбымның Астанада тұратындығы есіме түсе кетті. Түннің беу уағында, таныстарымның бәрін аяқтарынан тік тұрғызып, қоңырау шалып, әлгі құрбымның мекен-жайын іздестіріп, тауып алдым. Таңғы сағат жеті, мекен жай бойынша келіп тоқтадық. Есікті қағып, тіпті табалдырықты аттамастан “Айнұр, маған дереу жетпіс мың теңге керек,”-дедім. Елестетіп көріңіз, он жыл бұрын оқыған сыныптасыңыз, таң атпай кіріп келіп, жетпіс мың теңге сұраса берер ме едіңіз? Әй, қайдам! Айнұрдың жолдасы маған сенімсіздікпен қарады, әйеліне “Бұл кім өзі? Неге ақша сұрап тұр?”-деп сұрақтарды төндіріп жатыр. Семинардың басталуына тек қырық минут қалды. Айнұрдың қолын ұстап алып, ақша дереу керек екендігін, кейін қайтарып беретіндігімді айтып жалынып-жалбарынып сұрап алдым. Он минуттың ішінде таранып, бетімді әрлеп, көйлегімді киіп бөлмеден шықтым. Айнұрдың жұбайының көзі шарасынан шыға жаздады. Құдды күлбикенің ханшайымға айналғандына куә болғандай. Үйден тез-тез шығып, таксиге мініп сағат жетіден елу тоғыз кеткенде орнымда болдым! Сол кездегі менің ішкі сезімімді білсеңіздер, шіркін! Өмірге қайта келгендей болдым… Міне, екі жылға созылған екі күннен кейін, үйіме оралып, тоңазытқыштағы бар тамақты жеп, тіпті душ қабылдауға шамам жетпей бір тәулік бойы қозғалмастан ұйықтап, бүгін таңғы жетіде тұрып алдарыңызға келіп отырмын ,-деп шытырманға толы әңгімесін аяқтайды.

Менің бір түсінгенім, әр іске ұқыптылықпен, үлкен жауапкершілікпен қарағанымыз жөн. Қандай жағдай болмасын үміт үзбеуіміз керек. Өйткені, кез-келген мәселенің шешімі бары сөзсіз. Бойымыздағы сенім мен жанарымыздағы үміт оты ғана бізді биікке жетелемек!