Бүгінгі күннің ауырын-ай! Лекторлар не үшін қасына 1 литрлік су қойып қоятындығын бүгін толық түсінгендеймін!

Оятқыш шырылынан ояндым. Сағатқа қарасам, 10.36 екен. Өшіріп қайта жата бергенімде, апам(әжем):
— Әй, бастық-батыр(Үйде әжем солай атайды) бүгін лекциям бар деген едің ғой — деді.
— Ой, әкемнің үлкен баласыыыыыы, ұмытып кетіппін ғой, Қозы (інім), шалбарымды әкелші — деп жатырмын ішімнен.:)

21 жылды сүріп өтіп, 22-ге аяқ басудамыз. Осы жылдар ішінде біраз нәрсені көрдік, біраз жайға қанық болдық. Өмір деген біз ойлағаннан да қиын екен. Балалық шақта, шіркін, тамаша еді ғой… Еш уайым, еш қайғы жоқ. Не кием, не ішем демейсің, ертең не істеймін, өмірім не болады деп бас қатырмайсың. «Еркекшора» дегенді барлығыңыз білетін шығарсыздар. Білсеңіздер, міне, біз сол «еркешоралардың» біріміз. Бұрын мұны мойындау дегенің, ооой, қиын еді ғой. 11 жасқа дейін біреу "қызсың" десе мұрнын бұзып, әлім жетпесе әкеме айтып, ызамды қайтарып, сыныптағы ұлдармен жаға жұлысып жүріп, қалаға көштік те осының бәрін сап тыюға тура келді. "Қыз" екенімді «еріксіз» мойындадым. Оның өзі мамам, юбка кимесең мектепке кіргізбейді дегеннен, «оқи алмай қаламын ғой» деп қорқып мойындағаным ғой! Әйтпесе, анау-мынауға көне бермейтін «жындылығым» да бар еді сол кезде. Сол уақыттарды есіме алсам, күлкім келеді. Қазір күлкілі әрине, ол кезде түні бойы қорланып жылап, ызадан түні бойы ұйықтай алмай шығатынмын. Әйтеуір, юбка киіп 1 қыркүйекте мектепке де бардым. Ол 5-сыныпқа көшкен кезде еді. Сонда барлық балалар маған саусағын шошайта қарап, сырттай мазақ қылатынын сезіп жүрсем де неге екенін түсінбейтін едім. Оның мәнісін 11-сыныпты аяқтаған күні(ол кезде «еркекшоралық» аз да болса азая бастаған), сыныппен бас қосып тұрғанда білдім. Бір сыныптасым ғой: «Класқа кірсем, бір „ұл“ жаңадан келіпті, үстінде қыздардың кофтасы. „Е, ауылдан келген ғой“ деп ойладым да қойдым. Енді бір қарасам сол „ұлың“ юбка киіп алыпты!»-дейді. Сонда ғана өзімнің кейпімнің ерсі болғанын түсіндім ғой. Қазір, құдайға шүкір жігіт көз қысарлықтай жағдайдамыз. Сүйген адамым да бар. Ендігі арманым… Ол ішімде қала берсінші… Көз тиіп қалар…

Бұрын компьютерді жаңадан танып жүрген кезімде «click», «щелкнуть» деген сөздердің қазақшасы қандай екеніне бас қатырмаған екенмін. Компьютерге отырған адам тышқанның түймелерін шыртылдатып басып отырғанға «басу» деп аударылады екен деп жүре бергенмін ғой. Солай аударып жүргенмін де. Кейін жұмысқа кіргенде бір қызыл терминологиялық сөздік болды. Соның ішін қарасам, «шерту» деп қойған екен. Шынын айту керек, сол аударманы еш қабылдай алмадым. Оған негіз жоқ та емес еді: орысша-қазақша сөздікте бірінші кездескен аударма нұсқасын ала салған ғой.

Кейін «click» сөзін «нұқу» деп те бекітіп тастады. Оған да қолды бір сілтеп жүре бергенмін, бірақ…

Біз алғыс жолдаймыз. Өміріңдегі төртінші декадаңның шымылдығын ашпақсың. Былайынша, есі түзулер үш онжылдықта жаманды-жақсылы жасап үлгергенін бір бағамдайды десек, сенің еңсерген асау асуларың бұл тұрғыда жеке өз басыңды сүйсінтетін шығар деп сенем. Бұқара көптің игілігі үшін жасап жатқан мәртебелі жобаларың әмәнда өміршең болсын. Бала-шағаңның қызығына кенеліңдер жеңгей екеуің. Біз сені шексіз сүйеміз! Суреттегідей қашанда еліңе қалтқысыз қызмет ете бер, құрдас!

Құттықтау мәтінін үзеңгілестер сабақтай түсер.

Дабай.кз ашылғанына 2 айдай уақыт болды. Осы қысқа уақыт ішінде өзіндік аудиториясы қалыптасып үлгерді. Нағыз пікірталас платформасына айналып үлгерді. Басында техникалық тұрғыда әлсірей бастаған Кездесу.ком сайтына альтернатива ретінде эксперимент ретінде бастаған жобам еді. Кейін Асхат бастаған блогшылардың қолдауымен жақсы жобаға айналып шыға келді. Қолданушы пікірімен санаспауға болмайды, Дабай деген ат көпшілікке ұнамады. Менің өзіме сондай жеңіл атау ұнап тұрса да, мұндай атпен сайттың болашағы бұлыңғыр деген болжамдар айтылды. Сол себепті әлі жолдың басындамыз, кеш емес әлі деген оймен кезінде Қазнетте танымал болған КерекИнфо сайтының атын таңдадым. Дабайдағы белсенділікті біреулер сол баяғы КерекИнфоға да ұқсатты, сол кездегі рух қайта келгендей деген пікірлер болды. Ақыры осы сайтта ақпарат бөлісіп жүр екенбіз, ақпаратымыз керек болсын, керек инфо болсын! Осы атты жатсынбай бұдан кейін КерекИнфоға үйрене берулеріңізді сұраймын. Ал қолданушылар Дабайшылар емес кезінде қалыптасып қалған Керекшілер деп аталайық.
Осындай ребрендингке түсіністікпен қарауларыңызды өтінемін, Дабай аты ұнайды дегендерден кешірім сұраймын. Бұрынғы доменмен де кіре беруге болады.

Dabaileaks дегеннің не екенін Wikileaks жобасын естігендер білетін болар. Енді не себепті ол dabai болды десек, dabai.kz сайтының белсенді мүшелері мен қазақ блогшылары бірігіп Алматы қаласында 19-20 наурыз күндері BlogCamp: Блог құрылтай өткізбек ниетте. Осы шараның жұмыстарын үйлестіру барысы көпшілікке ашық болу мақсатында dabaileaks деген тақырыппен жазбалар жарияланып жатыр.

Осы аптада Астанаға жолым түсіп, (жол қаражатына жәрдемдескен AGT-Қазақстан компаниясына көп рахмет) ондағы блогшылармен кездестік. Үйіне қонақ қылып, осы жазбаны жазу үшін интернетімен бөліскен Ерлан Оспан ағамызға да алғыс айта кеткенім орынды болар.

Алматылық блогшылардың сенбілік кездесулері дәстүрлі болса, астаналық блогшылар алғаш рет бір-бірін жүзбе жүз көрген екен. Төмендегі видеодан кездесудің бір үзіндісін ғана көре аласыз.

Алматылық «GOOD!» дизайн агенттігі қаладағы дуалдар (жекелеген аймақтар үшін: қабырғалар, жарлар, тамдар) мен қоршаулардағы жазуларды негізге ала отырып «Zabor» деген сыр-бояу брендін шығаруды ұйғарыпты.

Біздің группаның “жұлдызды” жұбы Нұрсұлтан мен Перизаттың арасына қара мысық жүгіріп өтіп, енді бір-бірінен кешірім сұрауға батпай жүрген кездері еді…

Содан бері Перизатқа ас батпай,


тиісінше, Нұрсұлтан да сүйгенін сырттай бақылап қана тынатын…


Әдеттегідей сабақ. Ағай “Қазір келемінін” айтып шығып кетті.

Әлеуметтік желі қолданушылары украин суретшісі Снежана Суштың шығармашылығын өте жақсы көреді. Акварельмен салынған аңғал суреттері әрбір адамға әсер етеді. Әкесі мен қызы арасындағы қарым-қатынасты суреттер арқылы көрсетуі ата-аналарға бала тәрбиесі туралы ойландырады және өмірдің сол бір қызық сәттерін еске түсіреді. Снежана өз суреттерін инстаграмда бөліскенді жақсы көреді және аккаунты @vskafandre. Ол бір сұхбатында әкесінің өзіне көп уақыт бөле алмағандығын айтады. Әкесі қызын жақсы көретін бірақ қызына деген махаббатын толық көрсете алмаған. Осылайша Снежана өз суреттерінде өзіне балалық шағында жетпеген сезімдерді: үлкен әкесінің кішкентай қызына жеткізе алмаған махаббатын көрсеткен.

Әкесі мен қызы арасындағы қарым-қатынас Снежана Суш көзімен 14 суретте.

Әкеміз — мектептегі бұзақылардан да, төсек астындағы бөжейлерден де қорғайтын адам!


Әкеміз — біз үшін шаш өруді де үйренеді...

Әкеңізбен жүргенде жерден жеті қат биікте сезінесіз...

Оның қасында болғанда ештеме уайымдамайсыз...

Қызы үшін бәрін істейді; көлемін де өзгерте алады...

Жұмысы көп болса да шай ішуге уақыт табады...

Біздің көңілімізді қалай көтеруді жақсы біледі.

Бізбен ойнайды...



Қиялында шек жоқ

Біз күлімсіресін деп түсініксіз нәрселер жасайды.

Қиын сәттерде шешім табады.

Әрдайым жанымызда...

Бізді сүюді ең жақсы білетін екі адамның бірі...

Сол үшін ең қиыны; Айырылысу немесе айырылып қалу...

Әке болу оңай емес, супер әке болу тіпті қиын!

Ата-анамыз аман болсын, достар!