Тарих, әсіресе, қазақ тарихы туралы ғылымда, өнерде, тағы басқа салаларда сөз қозғау аса күрделі дүние деп түсінемін. Ақтарылып жатқан «ақтаңдақтар» өз алдына, «ары тарт та, бері тарт» сөз-талас пен пікір-соғыс кез келген автордың кежегесін кейін тарттыруға әбден себеп бола алады. 3 мамырдан бастап қазақстандықтарға «Қазақфильм» ұсынатын Ақан Сатаевтың «Жаужүрек мың баласы» осы жолда «өгізді де өлтірмейтін, арбаны да сындырмайтын» туындылардың бірі болатын секілді.

Кеше машинада келе жатып, радиодан Ғалым Жайлыбай деген ақынның естелігін тыңдадым. Түрлі ойлар кетті. Опшым, бөліспекшімін…
Сонымен Ғалым Жайлыбайдың естелігі…
«Бала кезімнен осы бір көрініс мықты есімде қалыпты. Ауылымызда бір ағай болды, соғыстың алдында үйленіп, содан соғысқа шақырылып, жараланып, біраз құқай көріп, елге оншақты жылдан кейін оралған еді. Сол жылдары сүйіп қосылған жары, шыдамдылықпен оның жолына қарайлаумен күтумен болды. Хош, елге оралғаннан кейін, өзі соғысқа қатысқан әлгі ағамыз оның үстіне соғыста алған контузиясы бар, мінезі жайсыздау болып келді. Бірақ, үйіндегі жары соның бір де біріне қабақ шытпай көтере білді. Оған қоса ағамыз арақ ішеді, көбіне көшеде жүреді және әлсін-әлсін талып, құлап қалатын. Құлағанда да, бірде дұрыс жерде құласа, бірде, шыны айтқанда боқтықтың да, күлдің де үстіне құлап қалған кездері болды. Сол кезде ауыл іші гу-гу өсек қаулайды, кейбір „тілеулестер“ апамызға барып, байың пәлен жерде боқ-боқ болып құлап жатыр деп айтып кетеді екен. Сонда әлгі апамыз, жалма-жан бала-шағасымен жиналып, бағанын, киізін көтеріп, күйеуінің жатқан жеріне барып, сол жатқан жерде үстіне қос тігіп, самаурын қойып, шай қайнатып, отбасымен оның есін жинауын күтіп отыратын. Ағамыз да есін жинағанда қасында жұрттың көзінен тасалап қойып, үсті-басын тазартып, өзінің оянуын күтіп, мұңайып отырған отбасын көріп, жылыұшырап, түзеліп, көпке дейін арағын да ішпей, бала-шағасымен мамыражай тірлік кешетін.»
Қарап отырсаңыз, он жыл бойы сарғайып күткенде, сүйіп қосылған адамы тағдырының талайынан мүлдем басқаша адам болып алдына келгенде, оны сол күйінде қабылдап, және оның кемшілігін бетке басатындарға дәл осылай ақылды әрекетпен жауап беруді өз басым батырлыққа баладым.
Қазіргі уақытта «сүйдім-күйдім» деп қосылып, кейін қарапайым, үйдегі мусорды шығару үшін таластың нәтижесінде ажырасып кететіндер көбейді. Сүйдің екен, қосылдың екен, ендеше бір-біріңді ардақтау да парызың болып есептелетінін ұмытпаған дұрыс секілді…

VKM көрінбей кетті! Пікір де жазбайды, жекеде де жауап жоқ.
Жалпы, ол кісіні көргендер бар ма? Әлде, құдайы көрші болған менен бастап, барлығымыз арманда кетеміз бе? Шын сөзім, виртуалда ғана әңгімелескен адамнан мұндай позитивті әсер аламын деп ойламаппын. Титтей нәрсені көріп (оқып) балаша қуанатын адамдар сирек. Кір іздеу міндет емес.

Бүгін таңертең радиодан жаңалықтарды тыңдап отырып, мынадай жағдайды естідім.
Биыл жалпы бюджеті 1 млн доллардан асатын понт қуған жаңажылдық корпоративтер саны бойынша ТМД елдері арасында Қазақстан бірінші орында тұр екен, мұнайшыларғатөртжүзмыңайлықтөлегендеріңдіссс…

Өткенде Таразда болған жарылыста ерлік көрсеткен Байтасовтың суреттерін алып едім. Назар аударыңыздар.

Студенттік өмірге екі қарызым бар. Бірі: бірінші курста әлем әдебиетінен «Дон Кихотты» оқымай кеткенім, екіншісі: Әкім ағай Тарази талап еткендей, «Ер Тарғынды» жаттамай кеткенім. Мойын жуан, көтере береді. ))

Ұнайды: дарбыздың ортасын ойып тұрып «доғдыр маған тек ортасын же» деген приколды айту, еще ортасын жеу; таңертең мешіт жақтан естілген азанмен ояну;

Домбыраны қолыңызға алған кезде қандай ойда боласыз? Қалай жасалады екен, кім жасайды екен, оның түрлері бар ма деген сұрақтар келетін болар. Міне, бізде осы сұрақтарға жауап іздеп көрдік.

«Керекинфоға» тіркелгеніме көп болған жоқ. Шынымды айтсам, әрбір жариялаған (мейлі ол «умаждалған», мейлі тың тақырып болсын) жазбаға жан-жақтан, яғни сіздерден салмақты ой-пікірлер күтетінмін. Себебі бір мәселеге бірнеше көзбен қарап, өрбіту деген жақсы ғой. Бірақ, Аршат, Асхаттар бұл жерді боқауыз сөздердің қоймасы қылыңдар деп ашты ма? Бәрін жаза беру керек екен деп, жазып жатырмыз, жазып жатырмыз… Жазу мәдениетміз болса, құлдырап барады...((

Секас — үлкен қалада(Секс в большом городе). сериалы сонау бір жылдары КЗлық ТВ-лардан көрсетіле бастаған еді, онда мен баламын, 1-2 сериасын көріп фуййй ужас на деп жеркенген кезімде болған . Жақында бір досым толық сериалды жазып бергені. Сюжеттер желісі өте қызық, және жалықтырып алмайтындай әр сериасы 30 мин. ғана. Тек сериал арасында керексіз көөөөөөп секастың барлығы болмаса жақсы сериал деп шештім.

Бәріміз адамбыз, әсіресе қыздар қауымы қай жасқа келмесін, ішіндегі «кішкентай қыз» қылығы қалып қояды дегенге сенемін өз басым. Сериалдың мақсаты, әйел адамдардың психологиясын әр қырынан ақтарып көрсету болса, олар сол мақсатқа жетіпті. Көбіне юмормен, астарлы сөздермен бере білгендіктен, әр кейіпкерді өзінші жақсы көріп, жылы қабылдайсың.

Нью-Иорк қаласындағы шытырман оқиғалар желсі. Негізгі бассышылық махаббат тақырыбы

Кэрри Брэдшоу — жазушы, Нью-Иорк Ста газетінде, ну андай рублика жүргізеді.))) Үлкен махаббатын іздеуден жалықпай, арманындағы жігітті жолықтырсам деп, және жолықтырып, оған жетудегі небір қиындықтар көріп, қызықты оқиғалар өткеріп. Нешеме ғашық болып, өшіп/сөніп, қайта тұрып бақытты болған жан.

Шарлотта Йорк — өнертанушы қыз, өте байсайды, өзі консервант/аристократ, бір беткей, өмірді тек позетиф іздейтін жан. Тек идеал күйеу іздеп, аяғында дінін өзгертіп, өзі айтпақшы, тақырбас, сұрықсыз еврейге ғашық болып…

Саманта Джонс — Пиар менеджер, қаладағы барлық тусовкаларды жібермейтін, тек секас, ал қалғаны бос әурешілік, махаббат жоқ деп жар салған, өзіне сенімді, және сарказмен сөйлетін, юморист қыз.

Миранда Хоббс — заңгер. Өз күшіне сенетін, ақылды, романтикаға берілгісі келмейтін. Ешкімді идеал тұтпайтын қыз.

Бұл 4 қыз өз/ара достар. Сериалды көріп отырып, КЗда тап осындай шынайы дос қыздар бар ма екен? Әлде достыққа біз қалай қарайды екенбіз деген сұрақтар мазамды алды

6 сезонды сериалда. Айтылмаған сыр, ішілмеген ішімдік, істелмеген іс, көрілмеген қызық, естімеген өсек атаулы қалмайды)))