awilda

awilda

ауылга барып қайттым, ауыл толы қарбалас, кұз мезгылы қыстық малга жем шоп дайарлау керек, шоп шауып жйнап жатқан халық, шагын тыракторлармен ойдан қырдан тасып, қораларына ұйып жатыр, мына сурет екы жылдың алдында солбыр жагдай астында салынган сурет еды, онда шабылган шопты ұйып жатыр, тасып акетге қолайлы болады қой.
Әрі қарай

Соткаңыздың заряды біткен жағдайда....

«Адамнан айла артылмаған» деген бір сөз бар еді ғой. Соны сіздерге бір рет дәлелдеп берейін, егер бұны дәлел ретінде қабылдасаңыздар. Қазіргі заманда адамды ұялы телефонсыз( қалтафон) елестету мүмкін емес. Кейбірімізде қос-қостан бар. Қалтаңыздағы бір телефоныңыздың заряды өшіп қалды делік, екіншісінің заряды жеткілікті. Бірақ сізге отырып қалған телефон өте қажет.Екіншісіне ауыстырып салайын десеңіз Джиесем мен сидимейдің симкалары бір-бірін қабылдамайды. Зарядкаңыз үйде.Батарейка алайын десеңіз ақшаңыз жетпей тұр, алдын ала есептелінбегендіктен. Бұған бола еш уайымдаудың қажеті жоқ. Бұрыштан да шығуға болады жолын таба білген адамға.
Әрі қарай

Аңғармай сөйлеген ауырмай өледі

Әскерге жана келген кезіміз болатын.Бізді алғаш әскери тәртіпке үйретіп жүретін Артықбаев деген сержан күнде жатарда
«Тағы да бір күн өтті»- дейді сонда бәріміз айғайлап «Ну и пуст» деуіміз керек.Ол «Завтра новый день» дегенде бәріміз бірден айғайлап «А нам похи» деуіміз керек.Осылайша күндер өтіп жатты.Бәріміз орысшаға тіліміз келетініміз бар келмейтініміз бар әлгі сөздерді жаттап алдық.Кешке сержант Артықбаев кезекшілікте болған кезде үнемі осы сөздерді қайталап айтып жүрдік.Бір күні кешке бәріміз ұйқыға жаңадан жатқан кезіміз болатын.Ротаның командирі журнал толтырып жүріп«сегодня какой день»деді.Сонда арамызда орысшаны мүлдем қақпайтын Досжан деген досым сержан Артықбаевтың үйретіп жүргенімен шатастырып «А нам похи» демесі бар ма."Қандай күн болсада сендерге похи ма не?" деп ашуланған командиріміз «сендерге похиды көрсетейін»- деп түнімен ОЗК кигізіп плацта жүгіртіп қойған еді.
Әрі қарай

Байки из туалета: тетя Алуа

Это было лет пятнадцать назад на зеленом рынке. Когда вся страна кормилась клетчатыми баулами. Когда все что-то продавали, реже — покупали.
Это сейчас естественно платить за туалет тенге двадцать. А в те времена это была несусветным бредом, собачьей чушью.
Вздумал однажды то ли владелец, то ли начальник рынка — «базарком» (комиссар базара?) «Джоник»
Әрі қарай

"Ит сорлысы көшбасшыға ереді"....

— Мама, мені ертең өзіңмен бірге ала кетші…
— Мен жұмысқа барам ғой…
— Мен үйде сенсіз қалсам, менің жүрегім қатты қамығады. Өтінемін, мама, мені өзіңмен ала кетші. Мен сенсіз қалай өмір сүремін?
Әрі қарай