Arular.kz

Коллаж - мінездеме

1.Атың? — Әлиша 2.Сүйікті фильмің? – «Өгей әке» 3.Сүйікті сусының? – Қызанақ шырыны 4.Бір сөзбен өзімді қалай сипаттаймын? — Өте уайымшылмын. Болмашыны көңіліме алып қаламын. 5.Өскенде кім болғың келетін? – Қолдарына микрофон ұстап ап, жүгіріп жүретін апайларға ұқсағым келетін. 6.Қазіргі көңіл-күйің? – Бақыттымын. 7.Арманыңдағы қала? – мемлекет – қала Сингапур 8.Туған жерің? – Атырау облысы, қақпақты қара қазан саналатын Қызылқоға ауданының орталығы — Миялы селосы / суретте — біздің бәйтерек/ 9.Сүйікті түсің? – кіршіксіз ақ түсті жаным сүйеді 10.Сүйікті тамағың? — французша ет 11.Дүниедегі ең жақсы көретін нәрсең? – сәбидің былдыры 12.Дүниедегі ең жақсы көретін орның? — жуынатын бөлме, бұлаудың асты

Керектің көмегі

Сүйінші! Ағаммен татуластым! Сіздердің, осы сайттың арқасы деп отырмын өзім. Өйткені, осы жердегі кей пікірлерді басшылықа алдым, нәтиже — көңіл қуантарлық. Еркеқыздың Мәскеудегі сіңлісін тауып, оған хабар тастауға көңілім дауаламады деген сөзіне Қуан: «Басқа біреу болып сөйлесіп көрсеңші» деген ой тастады. Мен де осылай істедім. Лена Лобода болып тіркеліп, 3-4 фотосуреттер салып қойдым /өзімше ұқсастарын таңдап/, тұрғылықты мекен ретінде ағам тұратын Теміртауды көрсеттім. Еш күдік тудырмас үшін «Танысайық» деп жылтылдап тұрған қыз-жігіттерге достық ұсынып, айналдырған бір сағаттың ішінде 10 шақты дос жинап үлгердім. Содан соң ағама достық ұсынғам. Кеше қарасам, қабылдапты, онлайнда отыр екен.

Бірің әсең болсаң....

Қыз-жат жұрттық. Жұбыңмен бірге сол жұрттың босағасын аттаған алғашқы күннің тебіреніске толы болатынын бастан кешкендер жоққа шығармас. Осы күні жігіттер кездесіп жүрген қыздарын алдын ала ата-анасына таныстырып, тойға дейін үйде сан талай түнетеді ғой. Осы күні деймін-ау, біздің кезімізде де мұның аса таңсықтығы болмаған. Біз күйеуіміз екеуміз бір ауылда өстік, ата-анасын сырттай танушы ем. Ол кісілерді анадайдан көзім шалып қалса, жолымды тоғыстырмауға тырысып бағатынмын. Содан не керек, ол үйдің босағасын той күні бір-ақ аттадым. Менің бір құдашам өзіммен көрші тұрады. Әке-шешесі ауылдатұғын. Елуді еңсеріп қалған жандар. Жуырда әкесі жұмысын қалаға ауыстырып, қызының үйіне келіпті. Бұрын әлгі құдашамның жігіті қыздың үйіне келіп қонып жүретін. Кеше таңертең үйден үшеуінің қатар шығып келе жатқанын көріп, көзім шарасынан шығып кете жаздады. Атастырылыған, құда түскен болса, бір...

Билет жоқ ,әттең,қолымда....

Кейде ауылда қалған балалығымды сағынамын. Алаңсыз, беймаза шақ. Кешкі тамақты ішіп ап, қойдың алдына кетемін. Қойды ауылдағы аурухананың маңынан күтіп алушы ек. Үй мен екі ара біраз жер. Сол жерге жеткенше адымдап болашағымды болжап барамын. Түгел, түгел емес, түгел, түгел емес… Түгел болса, рахат. Қаннен қаперсіз ойынға кетесің. Әдетте «ши шығаратын» қошқарлар....Қыз қуу… Қыз қуған қошқардың соңынан сен қуасың...Әрбір үйдің қорасына дейін тағы адымдайсың; осында, мұнда жоқ, осында, мұнда жоқ… Кейде әп-сәтте табыла кетеді іздегенің… ондайда үнсіз ғана «картошка» ойнап жатқан тобырдың қатарына қосыла қоясың да, үйге қас қарайғанда бір-ақ келесің...қаңғыбас қошқарды іздеймін деп әбден шаршағансың…

Жалғыз досым, алыстасың менен сен...

Көзден кетсе, көңілден кетеді. Биылғы ақпанның 11-ін күнтізбенің көп күндерінің бірі сынды аттап өтуім осы бір сөздің бекерге айтылмағандығына көңлімді иландырғандай болды. Мен онымен екінші курста жүргенде таныстым. Дебат тауып берген көп достарымның ішіндегі бірі де, бірегейі еді ол. Әп дегеннен тіл табысып кеттік. Оның фамилиясы менікімен бірдей екен. Мұны білгеннен кейін ол маған қарындастай, мен оған ағамдай қарадым. Қуансам — «сүйіншілей» жүгіретін, мұңайсам — ақылын айтып, жаныма демеу болатын. Ол — нағыз дос еді…

Мен мұнда қалай келдім?

Ғаламтордың беттерін былай да былай ақтарғаныммен, форумдарға әуестігім жоқ-тұғын. Бірақ, осы жердегі біраз адамның блогтарына барлау жасап тұратынымды жасырмай-ақ қояйын. Оларға қызыға қарайтынмын. Бір күні Құрмаш Маханов орындайтын «Кездесу мен қоштасу» әнінің авторын іздеп, Гугл құдіретке жүгіндім. Ол тапқан тізімдер ішінен «Кездесу. Алғашқы бет!» деген жазуға көзім түсіп, соны шертіп кеп жібердім. Шертуім мұң екен, қайнап жатқан пікір майданының ортасына топ ете қалдым. Тіркелдім. Қалай? Аңғал-саңғал… Аты-жөнім, әкем аты, қызмет орным, бәрі-бәрі… салмағым, бойым… Содан соң «Не жаңалық, айта бер?» деп төніп тұрған сауалдың тұсына: «Жоғарыдағы көршіме сағат 23-тен кейін пәтерде шу көтеру қоғамдық тәртіпті бұзу екенін ұғындыра алсамшы» деп жазып ем… Оқ, оғы несі, бірақ сол оққа бергісіз пікір қарша борады. «Төмендегі көршіме үйімде ойыма келгенді істеу конституциялық құқығым...

Бармысың, бауырым?!

Өткен бір жазбамда агент арқау болған жағымды бір жаңалықпен бөліспек боп едім ғой. Айтайын… Өз басым үшін агент біздің әулетті жиырма жылға жуық сергелдеңге салған мәселенің бір түйінін шешіп берді.

Әулеттің сиқын бұзған әлеуметтік желі

Мынау М-Агент деген бәлеге байланғандар көп-ақ, байқасам. Өткен жолы бір таксиге отырсам, көлік жүргізуші көлігімен бірге қалтафонын да «айдап» келеді. «Тюң-тюңг»… О, бір хабарлама келді. «Фшть»… жолдаманың иесіне жауап та жол тартты. Бұған деген тәуелділігі алдында оның санасы қауқарсыз… Аттың басын жібердім… Әлеуметтік желінің әлегі бір әулеттің әрін кетірді. Бір танысымның күйеуі ауысымдық әдіспен жұмыс жасайды. Бір ай үйде болса, келесі айы — түзде. Әйелдер әдетте телефон тексеруге құмар келеді ғой… кіріс — шығыс жолдамалар, агент…

Табылдының соңғы сұхбаты

Мынау — Табылды ағаның «Айқын» газетінің тілшісіне берген соңғы сұхбаты. Осы жерде ақынның шығармашылығына қызығушылық танытушылардың бірқыдыру екенін ескере отырып, осында жариялауды жөн көріп отырмын. Алдымда «Жанарымның жарқылы» жатыр… Біртуар ғой ол! Арманда кетті… Табылды ДОСЫМОВ: Мұнай, ақша, байлық жүрген жерде өнердің бағаланбайтыны белгілі — Осыдан екі-үш жыл бұрын басылым беттерінде жарық көрген сұхбаттарыңызды жинап, өзіңіз жайлы кітап шыққалы жатқанын айтып едіңіз… Сол бастаманың аяғы не болып кетті? — Әлі жинақталу үстінде. «Біз білетін Табыл» деп аталатын шығар… Болмаса, тағы көре жатармыз. Әзірге анық шешілген жоқ. Жақын достарымның маған деген жылы лебізі мен ниетін білдіру үшін қолға алып жатқан дүниесі ғой. Мүмкін, биылғы 45 жасыма, мүмкін, алдағы 50 жылдығыма орайластырылатын болар… Ал менің жасап жатқаным, бүкіл шығармаларымды Алматыда Мақсат...

Қайран атам...

Ер адам неғұрылым егде тартып, қарттық меңдеген сайын соғұрылым шарасыз бола бастайтын сияқты. Өзім атамның тәрбиесінде болғандықтан ба, қарияларды қатты жақсы көремін. Әжелер әдетте пысық келеді. «Әй, шал! Болсаңшы… Жүрсеңші...Қарасаңшы көзіңе....». Аталар келеді артында… Неге екенін білмеймін, олардың бәрі маған аянышты көрінеді. Менің атам өте аңғал кісі еді, жарықтық. Аузын ашса, көмекейі көрінеді деп дәл осы кісіге қатысты айтылғандай. Ойдан ой туып, әлгі шақырусыз қонақтар туралы жазбамнан туындап отырған нәрселер ғой бұл. Үйге осындай құдайы қонақтар кеп, дастархан басында отырғанда: «Әй, кемпір, өткендегі қазыңнан қалды ма, шығарсаңшы…шұжықтарың болса әкелсеңші» дейтін. «Таусылды ғой»,- дейтін марқұм әжем, қайтсін енді, ол қазы айдың ана бір жаңасында игеріліп қойған. Кейін: «Бетім-ай, мені бар тамағын шығармай, тығып отыр деп ойлап кеткен болар әлгілер»,- дейтін...

Әй, жігіттер...

Біздер, яғни әйелзаты қонағымыздың алдында қысылып қалмауымыз үшін дастарханның мол, әсем болғандығын қалаймыз. Ал, еркектер… олар үшін қонақ шақыру — темекі тұтатқанмен бірдей. Бір күні атам енеме: — Құдағайларды қонақтап жіберейік, ертең қойды өрістен алып қаламын, -деп еді енем ыршып түсті: — Әй, жалақы түссін, саған бәрі оп-оңай екен! — Бір қазан бауырсағыңды пісір, қойыңды ертең сойып беремін, басқа не керек.Өзіміз ғой, сынаушы ешкім жоқ!.. Қайсыбірін айтайын, мұндай мысалдар жетіп артылады. Біздің үйдегі отағасы да дәл солай. Кешкі тамаққа сау еткізіп бір топ адамды әкеле салады ғой қиналмастан. Алдын ала ескертпегеніне ренжісем, жауабы дап-дайын: "Өзіміздің ішетінімізді ішеді!". Айтты, бітті. Әрине, күліп берген қара судың құнарын ұғатын қазақпыз ғой. Иә, деймін -ау… Екі адамға шақтап пісірген ыссы тағамыңды он адамның ортасына қойған соң...

Ол туғанда сүйінші сұралмаған...

Некесіз туылған сәбиді қазақ «ойнастан туған» дейді. Бәленшенің ойнастан тапқан баласы, түгеншенің ойнастан тапқан қызы… Осы бір сөздің әлгі бейкүнәнің жүрегіне өшпес сызат саларын ойлап жатқан ешкім жоқ. Адамға ата-ананы таңдау мүмкіндігі берілмеген. Ата-ананың жасаған күнәсі үшін баласы жауап беруге тиісті емес… Осылай дейміз де… Ойлап отырсам, бүгінде баланы «жолдан тауып алатын» қыздарға қоғам «түсіністік» таныта бастағандай. "Өзі үшін ғой", "Өзіне керек" дейді олар туралы… Бәлкім… Ешкім ешкімді сәби сүйіп, ана болу бақытынан айыра алмайды ғой… Солай емес пе? Тек… баланы аяймын…

Cуицид - "собачий кайфтың" салдары ма, әлде...

Собачий кайф — жасөспірімдер мен балалар үшін рахатқа батудың ешқандай қаржы талап етпейтін, қол жетімді түрінің бірі де бірегейі. Ұйқы безінің тұсынан қылғындырудың нәтижесінде ағзаға оттек жетіспейді де, соның салдарынан адамның көз алдына сан түрлі елестер келіп, рахат сезімге бөлейді-мыс. Қорқыныштысы сол, бүгінде бұл "қауіпті ойын" балалар мен жасөспірімдер арасында кең етек алып барады. Мойнына арқан салып, ана дүниеге аттана барған жеткіншектердің түбіне жеткен де дәл осы иттік тірлік деген жорамал да жоқ емес…

Өйтпе,бүйтпе!

Өйтпе, бүйтпе! Қазақ та не көп, ырым көп. Ырымға сенсең, қозғалуға болмайды. Бәлеге қаласың. Отырғанда да абай болу керек. Тізеңді құшақтамайсың, жағыңды таянбайсың, төбеңе қолыңды қоймайсың, табаныңды тартпайсың… Ырым етсең, қырын кетесің дейтін де қазақтың өзі! Осы ырым-тыйымдар тәжірибеде қаншалықты дәлелденген? Осы мені қызықтырады… Табалдырықта тұрамын деп бойы өспей қалған адамды кім көрді? Бала күнімізде «Таңдайыңды қақпа, соқырішек боп қаласың» деуші еді біреулер… Мұның енді біреудің қиялынан туған нәрсе екені анық. Ал, сіздер, ырымға сенесіздер ме?

Мухтар Шаханов: «ЕРКЕКТЕРГЕ КӨЗҚАРАС Немесе әйелге сирек жолығатын бақ»

Мұхтар ақынның осы туындысын қойын дәптеріме жазып алғам-ды. Бүгін ғаламтор беттерін парақтап отырып, осыны ұшырастырдым. Оқи отырыңыздар! Отырарда бір қадірлі қарияның қанатты Тұлпар тектес аты бопты сүйсінткен бар алапты. Мінезі сәл жайсыз екен шодыр бала іспетті, — Шаршап-талып шөлдесе де арықтан су ішпепті. Жек көргені жақын келсе, тарпып, теуіп тістепті, Содан аяқ шідерленіп, бастан жүген түспепті. Бозбалалар сымбатына көз тастайтын табына, Қарияның ай дидарлы қызы бопты тағы да.

Әлемнің анасы - еркек;)

Жергілікті арналарда көрсетілетін "Құттықтау" бағдарламалары — сол арнаның жеп отырған наны десек те болады. Кейде еріккенде оларға да бір көз тігіп қоятынымды жасырмаймын. Ех, мерейгерлер қатарында кім жоқ десеңші?! Бір жасқа толған балаларын құттықтап жатады ғой жұрт..Құдайым-ау, олар не түсінеді? Тіпті, өзіне төніп тұрған көк шабадандағы суреттегі баланың өзі екенін де білмейді ғой ол. Үш суретті үш минуттық бейнебаянның үстінен жылт еткізгендері үшін сол арнаға 3,5 мың теңгелерін тастайды. Міне, ысырапшылдық қайда жатыр? Өткен жолы осындай бір хабарды қарап отырғам. 25 жасқа толған бір жігітті туыстары құттықтапты. Тым-тәуір тілек жолданып, кезек әнге берілді. Ішім-ай,ішім… — "Өскенде кім боласың?" — «Чемпион боламын»,-дегізіп, «Жігіттердің» «Туған күн» әнін жіберді...25 жастағы дардай жігітке «балапандатып» ән арнаған тіптен қызық екен?! Қуырдақтың...